‘Heel veel afspraken op papier gezet’

De vier Winterswijkers, van wie de meesten 25 zijn, zijn ‘al lang vrienden van elkaar’, vertelt Boris tijdens een van de vele sloopdagen aan de telefoon. Omdat het voor iedereen moeilijk was om zelfstandig het huis uit te gaan, maar vooral omdat het hen heel leuk lijkt om samen ergens te gaan wonen, staken ze de koppen bij elkaar. 

Soort samenlevingsovereenkomst

“Noah is financieel adviseur, en hij zei: je kunt ook met meerdere mensen een huis kopen. Toen zijn we gaan brainstormen: zien we dat voor ons? We hebben serieus nagedacht over het samenwonen, een soort samenlevingsovereenkomst opgesteld met afspraken. Het wordt natuurlijk een soort studentenhuis, waarin we de woonkamer, keuken en badkamers delen, maar het moet wel netjes blijven.”

“Ook hebben we afspraken gemaakt over geluid, niet dat iemand de hele nacht muziek draait doordeweeks, bijvoorbeeld. Want we werken allemaal. En afspraken over wie betaalt voor het onderhoud, dat we het met elkaar afstemmen als iemand langer dan een week een logé wil hebben.”

Minstens drie jaar

Daarnaast zijn er afspraken over roken, een rekening met de gezamenlijke uitgaven, wat ze doen als iemand arbeidsongeschikt of werkloos raakt.. “En we hebben afgesproken dat we de intentie hebben er minstens drie jaar met elkaar te wonen. Een van ons heeft een vriendin, maar ook hij is daarmee akkoord. We willen niet dat één persoon eruit gaat en dan iemand anders erin komt, zoals bij studentenhuizen gebeurt.” 

“Praktische dingen zijn het dus, waarvan we vinden dat het belangrijk is om ze op papier te zetten, ook voor onze vriendschap.”

Toen duidelijk was dat ze dit wilden, gingen ze op zoek naar een geschikt huis. “Maar veel huizen hebben een standaardindeling met een masterbedroom, een kinderkamer… die zijn niet echt geschikt voor ons.”

500.000 euro  

Tot ze dit pand tegenkwamen: een oud café dat later in drie appartementen werd onderverdeeld. ‘Café het Hoekhuis’, zoals het bij Winterswijkers bekendstaat, bleek hét pand voor de vier. 500.000 euro, betaalden ze ervoor. “Het is een oud gebouw, er moet veel aan gebeuren. Maar dat zorgt ook dat we alles zelf kunnen bepalen: het aantal kamers, de grootte van de kamers.”

En: het is groot genoeg. Meer dan, kun je wel zeggen. Het pand is zo’n 350 vierkante meter. Al betekent dat nu ook: heel veel werk. “Echt alles moest eruit”, zegt Boris. “De afgelopen twee maanden zijn we elk weekend en soms nog doordeweeks in de avonduren aan het slopen geweest. Vijf containers van 20 kuub hebben we er al uitgehaald. Maar we zijn er bijna, ik denk dat we nog twee weekenden bezig zijn en dan kunnen we gaan opbouwen.”

Vier slaapkamers moeten er onder andere komen, een gezamenlijke woonkamer, keuken en twee badkamers. Echt handig zijn de meesten, ‘met onze kantoorbanen’ niet, geeft Boris meteen toe. “Alleen Pim is handig, die is fietsenmaker. Maar je wordt er steeds handiger in. We hopen het meeste zelf te doen, maar bijvoorbeeld glaszetten of de trap verplaatsen, zoals we willen, moet door vakkundige mensen gedaan worden.”

En dan, eind van het jaar, hopen ze er te wonen. “Al weet ik niet hoe realistisch dat is”, zegt hij er snel achteraan. “Het zal sowieso ook dan nog wel een tijdje duren voordat het helemaal af is. Maar als de muren staan en het bewoonbaar is, dan ben ik al blij.”

Afspraken over koken

De bedoeling is dat ze dan echt samen gaan wonen, niet allemaal in hun eigen ruimte. “We hebben ook afspraken over wie wanneer kookt, bijvoorbeeld. En over hoe we het huishouden gaan aanpakken”, hoewel die niet officieel op schrift zijn gezet.

En dan wordt het vooral een kwestie van veel plezier hebben met elkaar, vermoedt Boris. “Ik kan inderdaad niet wachten. Het zal vast wel een paar keer gaan botsen tussen ons. Maar we zijn vier gasten, dus als er iets is dan zeggen we het, dan schelden we elkaar uit, en dan is het weer goed. We zijn niet bang dat dat onze vriendschap beïnvloedt. Ik heb er vooral veel zin in.”