“Het is goed voor m’n vertrouwen in de mensheid, dat kan wel ‘n boost gebruiken”
Sara Mars (36) is al drie keer naar de Eurovisie-finale geweest en kijkt elk jaar weer uit naar die ene week in mei. Thuis vindt ze daarin weinig bijval: haar man vindt het Songfestival zo’n beetje het vreselijkste wat er bestaat.
“Ik heb één vriendin die het Songfestival net zo leuk vindt als ik – verder vindt iedereen in mijn omgeving het vreselijk. Mijn man ook, maar ik merk bij hem inmiddels een soort berusting. Hij heeft zich erbij neergelegd dat ik fan ben en vindt het nu zelfs oké dat ik soms in zijn bijzijn mijn Songfestival-playlist opzet.”
Drie keer naar de finale
“Vroeger keken we thuis altijd al naar de finale, maar die echte gekte heb ik niet van huis uit meegekregen. Mijn moeder keek bijvoorbeeld niet naar de halve finales. Pas de laatste tien jaar is de liefhebberij bij mij echt ontploft. Sinds ik het met die ene vriendin kijk, is het ons jaarlijkse ding geworden. We zijn al drie keer naar de finale geweest, in Wenen, Lissabon en Rotterdam.”
“De sfeer is daar heel bijzonder. Het is vergelijkbaar met de Pride in Amsterdam, vind ik. Iedereen is heel positief gestemd en iedereen wordt omarmd zoals-ie is. In het Eurovision Village is het altijd gezellig. Die ene week in het jaar is iedereen lief voor elkaar. Het is goed voor mijn vertrouwen in de mensheid, want dat kan soms wel een boost gebruiken.
Voor die sfeer hoef je niet per se naar de finale toe; die hangt er ook als je het festival op tv kijkt met een groep. Ik kijk het meestal in een gaybar. Zaterdag vaar ik met mijn ‘Songfestivalvriendin’ mee op de rondvaartboot van Café Montmartre in Amsterdam.”
Een oorwurm
“Als ik liedjes draai uit de jaren dat ik er geweest ben, heb ik weer het gevoel alsof ik in de arena sta. Maar eigenlijk gaat het mij niet om de muziek, want muzikaal vind ik het niet heel denderend. Ik hou van de drama en de acts. Mijn favoriet dit jaar is Kroatië. De ochtend na de halve finale werd ik wakker met dat liedje in mijn hoofd, dus het blijft goed hangen. Maar ik hoop natuurlijk dat Nederland gaat winnen en dat het evenement volgend jaar weer lekker dichtbij is.
Joost eindigt zeker wel in de top 5 denk ik, misschien zelfs wel de top 3. Die kleine van ons is helemaal wild van Europapa. Ik moest er in het begin aan wennen, maar inmiddels vind ik het ook een lekker nummer. Het is echt een oorwurm. Toch vrees ik dat we er uiteindelijk net niet mee gaan winnen. Je zag het ook bij The Common Linnets: die hadden een kneitergoed nummer, maar van een man met een baard in een jurk win je het helaas niet.”
“Tegen mijn nieuwe vriend zei ik dat hij het Songfestival erbij kreeg”
Alessandra Wijbenga-Boomsma (44) is al haar hele leven Songfestival-fan. Die liefde heeft ze nu ook overgebracht op haar dochters. Voor haar man is het een week per jaar afzien.
“Al vanuit mijn wipstoeltje keek ik als baby mee naar het Eurovisiesongfestival. Bij ons thuis ging de stekker uit de telefoon als de finale werd uitgezonden, o wee als er iemand zou bellen. Mijn vader nam het vroeger altijd voor me op met de videorecorder. Dan keek ik zo’n tape tien keer terug en kon ik de liedjes fonetisch meezingen, zonder te weten waar ze precies over gingen. Hoewel het me dus met de paplepel is ingegoten, ben ik de enige van de drie zussen die het Songfestivalvirus heeft meegekregen. De Songfestivalweek was altijd mijn week, en dat is het nog steeds.”
Besmet met Eurovisievirus
“Toen ik verkering kreeg met mijn man, heb ik meteen gezegd dat hij het Songfestival erbij kreeg. ‘Dat is dan maar zo’, zei hij. Hij heeft er zelf helemaal niets mee, maar hij heeft me wel een keer verrast met tickets voor de finale in Stockholm. Hij ging zelfs met me mee – dat noem ik nog eens echte liefde! Dat doet hij alleen voor mij, van hem hoeft het absoluut niet. Onze twee dochters heb ik wel aardig besmet met het Eurovisievirus. Nu zit hij dus met drie van die vrouwen in huis – arme hij.”
“Met mijn dochters of beste vriendin ga ik ook altijd naar het Songfestivalfeest in Ziggo Dome in het najaar. Daar komen oud-deelnemers optreden en er zijn alleen maar echte fans; de sfeer is er supergoed. Dat is sowieso wat me zo aanspreekt aan het Songfestival: de hele sfeer die eromheen hangt. Het is een erg knus, saamhorig gebeuren. Voor even is het een soort perfecte wereld waarin het niet uitmaakt wie je bent of wat je doet.”
Appgroep met Songfestivalfans
“Veel mensen veroordelen het Songfestival en ‘de gekkies’ eromheen, maar daar trek ik me niets van aan. Ik vind het gewoon leuk en dat weet ook iedereen. Toen ik in 2018 van baan ging wisselen, kreeg ik als verrassing mijn eigen ‘Songfestival’ als afscheid. Mijn collega’s hadden eigen teksten geschreven op Songfestivalnummers, superlief.
Ik zit nu in een appgroep met 18 Songfestivalfans. Daar gaat het de hele dag door, ik kan het amper bijhouden. Van het laatste nieuws over de acts tot de hapjes die tijdens de uitzending op tafel komen te staan: alles wordt gedeeld.”
“Mijn ouders zijn overigens geen fan meer – in hun ogen is het Songfestival een soort freakshow aan het worden. En eerlijk gezegd ben ik het daar wel een beetje mee eens. Vroeger waren er veel mooie liedjes, nu gaat het steeds meer om de gekke show. Toch blijf ik een trouwe fan. Mensen verklaren me voor gek, maar ik geniet er nog altijd van.”
Zwakste jaar tot nu toe
“Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit jaar wel het zwakste jaar tot nu toe vind. Meestal vind ik veel liedjes leuk en draai ik ze van tevoren al grijs, maar dat heb ik nu helemaal niet. Frankrijk vind ik wel erg goed. Een pure ballad zonder poespas, in plaats van iets idioots. Ik verwacht alleen niet dat ze gaan winnen.
Zwitserland en Kroatië staan hoog bij de bookmakers. Veel mensen zijn ook helemaal wild van Ierland, maar dat vind ik een verschrikking – een afschuwelijk optreden en lied. ‘Onze’ Joost gun ik het heel erg. We volgden hem voor het Songfestival al en hij komt uit hetzelfde dorp als mijn man, dus wij zijn fan. Ik ben heel benieuwd hoe hij het gaat doen.”
“We kunnen leren van Joost: het mag allemaal wat minder serieus”
Svenja Tillemans (35) noemt zichzelf een mega-Songfestivalfanaat. Ze mist niets, en als de Nederlandse acts goed scoren, wacht ze hen op op Schiphol.
“Mijn opa en oma keken het vroeger al, en mijn moeder heeft de Songfestivalliefde op haar beurt aan mij doorgegeven. Wij ‘vieren’ het ook op een erg leuke manier, al zeg ik het zelf. We kijken de finale elk jaar met de hele familie en vooraf vullen we op lijsten in waar we denken dat de acts gaan eindigen. Wie dat het best heeft ingeschat, wint een mand vol cadeautjes. Het is één grote gezellige bende, we maken er een heel feest van.”
Een hele happening
“Dit jaar kijk ik met mijn ouders, mijn zus, mijn neefje, mijn nichtje en haar vriendinnen, we variëren in leeftijd van 16 tot 69 jaar. ’s Ochtends sta ik vroeg op om van alles en nog wat te bakken en te maken. En natuurlijk versier ik het huis. Ja, het is een hele happening. We doen het al jaren zo, ik weet niet beter. Het is onze traditie. Echt alles staat bij ons momenteel in het teken van het Songfestival. Ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed. Ik dróóm zelfs over Joost.”
“Wat ik er precies zo leuk aan vind? Het is vooral het spektakel eromheen, de gekkigheid en de saamhorigheid. Ik ben gek op muziek, dat helpt ook. Al zijn lang niet alle liedjes even geweldig. Die act van Ierland vond ik gewoon traumatiserend, niet om aan te zien.
Joost vind ik wel geweldig. Hij is mijn favoriet. Zijn marketing, zijn gekkigheid, hij durft gewoon. Ik vind Europapa fantastisch, met die puur Hollandse happy hardcore. Ik denk ook dat veel mensen wat kunnen leren van Joost: het mag allemaal wat minder serieus. Als iedereen het kind in zichzelf wat vaker naar boven haalt, zou de wereld er stukken leuker uitzien.”
“Joost zei laatst dat hij na het Songfestival de luwte weer in gaat, maar ik hoop juist dat we nog heel veel van hem gaan zien. Ik hou ervan dat hij lekker anders is. Veel Songfestivalmensen hebben hem in hun hart gesloten. Ik ben er heilig van overtuigd dat hij in de top 3 gaat eindigen. In dat geval staan wij hem zondag op te wachten op Schiphol.
Dat hebben we ook gedaan bij The Common Linnets toen ze tweede werden, en bij winnaar Duncan Laurence – al hebben we die daar helemaal niet gezien. Maar ook dat is weer een heel saamhorig gebeuren waar je allemaal gelijkgestemden tegenkomt.”
