“Ik noem mezelf weleens een zwerver, omdat ik het heerlijk vind om onderweg te zijn”
Lieve lezers,
Veel mensen kennen mij van mijn leven in Oostenrijk, maar wat minder zichtbaar is, is dat een deel van mijn werk nog steeds in Nederland afspeelt. Ik pendel tussen twee landen en dat voelt voor mij heel natuurlijk. Het geeft me vrijheid en houdt me in beweging.
Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in de diepte van de mens. Al in mijn puberteit wist ik dat ik psychotherapeut wilde worden en deze interesse is altijd een rode draad in mijn leven gebleven. In Nederland ben ik gecertificeerd psychotherapeut, maar in Oostenrijk moet ik nog cursussen volgen.
Op dit moment begeleid ik mensen in hun proces, met name vanuit coaching. Ik kies bewust voor het woord begeleiden en niet helpen, want uiteindelijk moet iedereen zichzelf helpen. Ik loop een stukje mee, maar de echte stappen zetten zij zelf. Daarnaast doe ik ook verdiepend werk met vrouwen in groepsvorm en retreats.
Werken met mensen
Toen ik op mijn 25ste naar Nederland verhuisde, liep mijn pad anders dan verwacht. Ik rolde in het onderwijs en werd docent Duits. Eerst op een taleninstituut in Rotterdam en later op middelbare scholen. Na het behalen van mijn diploma begon ik bij de lerarenopleiding op de Hogeschool van Rotterdam. Daar werk ik nog steeds. Op dit moment doe ik onderzoek naar hoe feedback en complimenten, een rol spelen in de relatie tussen docent en student. Het zijn vaak de kleine dingen die het verschil maken.
Maar ik doe meer. In 2018 was ik in India en daar heb ik twee yogaopleidingen gevolgd. Ook dat hoort bij mij. In Oostenrijk wachten de vrouwen uit het dorp al tot ik begin met lesgeven. Ik moet nog een paar dingen regelen, maar het moment komt steeds dichterbij. Alles wat ik doe, heeft uiteindelijk dezelfde kern: werken met mensen en hen begeleiden.
Tekst gaat verder onder het Instagram-bericht.
Spagaat
Mijn collega’s in Nederland wisten dat ik mee zou doen aan Winter Vol Liefde en reageerden enthousiast. Soms zit ik op mijn werk in een café te werken en komen collega’s spontaan langs, omdat ze hebben gehoord dat ik er ben. Dat vind ik leuk. Op de hogeschool word ik minder aangesproken, maar studenten herkennen me soms wel. Dan hoor ik dat hun moeder fan is of willen ze een foto maken. Dat blijft leuk en bijzonder.
Normaal ben ik zo’n acht keer per jaar in Nederland voor mijn werk, steeds een week. Dit jaar is dat al veel vaker geweest. Soms voelt dat ook een beetje als een spagaat. Twee landen, twee talen en twee culturen. In Oostenrijk woon ik op het platteland en in Nederland in de Randstad. In Rotterdam zijn mensen direct en eerlijk, daar hou ik van. In Oostenrijk is het rustiger en voorzichtiger. Ik voel me in allebei thuis, maar Nederland zal altijd een speciale plek in mijn hart hebben.
HEMA-bezoekjes
Ik noem mezelf weleens een zwerver, omdat ik het heerlijk vind om onderweg te zijn. Dan voel ik me het meest vrij en creatief. Vroeger reisde ik veel, backpackend over de hele wereld, en dat gevoel zit nog steeds in mij. Mijn huis zie ik dan ook als een uitvalsbasis, niet als een eindpunt.
Tussen Viktor en mij gaat het goed, ook als ik weg ben. We appen en bellen en hij stuurt me foto’s van de katten. Juist het elkaar soms missen maakt dat we ons steeds weer verheugen op het moment dat we elkaar zien.
Als ik in Nederland ben, geniet ik van de kleine dingen: de markt, de bloemen, de kaas en de zee. En ja, de HEMA blijft mijn eerste stop als ik in Rotterdam ben.
Mezelf opnieuw gevonden
Ik heb veel respect voor mensen die emigreren. Ik weet hoe het is om opnieuw te beginnen in een ander land. Het kost tijd om een cultuur te begrijpen, een taal goed te leren, de nuances eigen te maken en echt verbinding te krijgen met de bevolking.
Voor mij was Nederland de plek waar ik kon groeien en de beste aarde voor mij. Als meisje voelde het soms in Oostenrijk alsof ik niet helemaal paste in het dorp, alsof het te klein was. Maar in Nederland kreeg ik de ruimte om mezelf opnieuw te vinden.
Tot de volgende,
Claudia
